مجله بلاگفا

مجموعه مقالاتی در زمینه وبلاگ و وبلاگ نویسی

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 4:29 |  لینک ثابت  

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 17:8 |  لینک ثابت   • 

نوشتن برای وب سایت قواعدی دارد که رعایت آن ها به رسیدن به نتیجه مطلوب در این زمینه کمک   می کند .
مسلما شما برای نوشتن روی کاغذ با محدودیت کمتری مواجه هستید . هر نویسنده ای  سبک نگارشی خودش را دارد . بعضی ها ترجیح می دهند تا از افعال معلوم در نوشته خود استفاده کنند و برخی استفاده از فعل های مجهول را بیشتر می پسندند ، اما به خاطر داشته باشید که برای نوشتن در وب از فعل های معلوم استفاده کنید ، به عبارتی معلوم نویسی کنید نه مجهول نویسی .
به عنوان مثال به جای عبارت "مالیات خودروهای فرسوده افزایش می یابد" ، بنویسید :"دولت مالیات خودروهای فرسوده را افزایش داد."

نکته دیگر در زمینه نگارش در وب این است که حتما از فعل های محکم استفاده کنید ، فعل هایی که قدرت داشته و ضربه ای باشند و به بهترین شکل ممکن عمل اتفاق افتاده را به تصویر بکشند .
به عنوان مثال فعل "مرد" یا "درگذشت" را به جای عبارت های فعلی "به دیدار خدا رفت" ، "به لقاء الله پیوست" و یا "از میان ما رفت" به کار ببرید . یادتان باشد خواننده می خواهد لب مطلب را بداند .
نوشتن عبارت های حماسی و توصیفی برای رسانه های چاپی مناسب است ، اما در مورد وب به هیچ وجه اینطور نیست .

اعلام منبع

نکته دیگری که باید در نوشتن برای وب در نظر داشته باشید ، این است که حتما منابع را اعلام کنید ، به این ترتیب به مطلب خود سندیت می بخشید و خواننده را به درستی آن مطمئن می کنید .

جلب اعتماد خواننده یعنی افزایش قدرت شما به عنوان یک نویسنده وب .
خواننده شما ترجیح می دهد تا منبع موثق اطلاعاتی را که که به او می دهید بداند تا اینکه یکسری مطالبی را بخواند که معلوم نیست از کجا آمده است . 

منبع:http://taleshi151.blogfa.com

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 17:7 |  لینک ثابت   • 

اگر خواستيد براي وب سايت خبر بنويسيد حتما روش '' هرم وارونه'' را براي نوشتن انتخاب كنيد. اطلاعات شما بايد خلاصه و به اصطلاح جمع و جور باشند.

به ياد داشته باشيد كه قرار نيست براي خواننده داستان تعريف كنيد و يا اينكه انشا بنويسيد. خواننده شما دوست دارد تا مطالب را به ترتيب اهميت بخواند و اطلاعات مورد نياز خود را در كوتاه ترين زمان ممكن بدست آورد.

 استفاده از سبك هرم وارونه راهي است كه اين امكان را به او مي دهد. شما بايد به ترتيب از اهميت اخبار كم كنيد، يعني هر چه به انتهاي مطلب نزديك مي شويد از اهميت خبري آن كاسته شود. در عوض مي توانيد براي اخبار كم اهميت تر لينك بدهيد تا خواننده در صورت تمايل به آن مراجعه كند.

 البته بايد طراحي را بگونه اي انجام دهيد كه مخاطب بتواند زود جستحو كند و محتواي مطلب شما را ببيند و آن وقت تصميم بگيرد كه مطلب را بخواند يا نه؟ بنابراين در سبك هرم وارونه بهترين اطلاعات بالاي هرم است، يعني ما اصل مطلب را مي گوييم و پايين مي آييم و اين بر خلاف سبك تاريخي است كه در آن مطلب طولاني مي شود. بطور كلي در هرم وارونه شتاب اهميت دارد و در همه جاي آن غير از پاراگراف دوم كه در واقع نگاهي دوباره به ليد است، شتاب وجود دارد و پاراگراف دوم در خدمت ليد است.

البته در وب الزاما اينطور نيست و لزومي ندارد كه در مطلبي كه براي وب در سبك هرم وارونه مي نويسيد هر چه به سمت پايين هرم مي آييد، از اهميت خبر كم شود زيرا شما به راحتي مي توانيد لينك بدهيد چه اخبار مهم در ابتدا بيايند و چه در انتها. حتي در وب ممكن است هرم وارونه شكل T داشته باشد چون زوائد از خبر گرفته شده و خبر به سرعت جمع مي شود. در واقع بايد گفت كه در وب به جاي هرم وارونه از Hard News استفاده مي كنيم.

 

اين مساله كاملا واضح است كه مطلب شما كه در سبك هرم وارونه تنظيم شده است، حتما بايد داراي ليد باشد اما ليد در وب بايد علاوه بر اينكه مهمترين بخش خبر را بيان مي كند، صريح و سريع هم باشد.

 

                                              ارزشها و عناصر خبري در وب

 

در وب بايد نگاه چند وجهي به خبر داشت در واقع خبر بايد با ارزش و بسيار غني باشد و به هيچ وجه نبايد عناصر و ارزشهاي خبري را از هم جدا كرد.

همانطور كه مي دانيد عناصر خبري عبارتند از دربرگيري، شهرت، درگيري، تازگي، يگانگي، مجاورت و فراواني و عناصر خبري هم what, who, where, why, when, how هستند.

در مورد عنصر what بايد آن whatي را انتخاب كرد كه دربرگيري داشته باشد. از ميان whoها بايد آن whoي را انتخاب كرد كه داراي شهرت باشد. از ميان whereها بايد به دنبال مكاني بود كه مجاورت داشته باشد. Why يا چرا را بايد از كسي پرسيد كه كارشناس باشد. در مورد when دنبال زماني باشيد كه تازگي داشته باشد.

 بنابراين براي نوشتن خبر در وب، اولين كاري كه بايد بكنيم اينست كه ارزشها و عناصر خبري را از هم تفكيك كنيم و در واقع تمام موفقيت خبر خوب در وب به شناخت دقيق ارزشها و عناصر خبري بستگي دارد.

منبع:http://taleshi151.blogfa.com

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 17:6 |  لینک ثابت   • 

طبيعي است كه يك متن تايپ شده يكنواخت كه از نظم نوشتاري خاصي پيروي نمي كند ، چشم خواننده را خيلي زود خسته مي كند.

 براي جلوگيري از اين مساله بايد متن خود را فرمت داركنيد يعني يعني از يكساختار تايپي منظم استفاده كنيد.

براي اين كار يكي از راه ها اين است كه براي متن خود ليست درست كنيد . استفاده از سرتيترهاي درشت است ، سرتيترهايي كه به سرعت نظر خواننده را جلب مي كنند .

نقل قول كردن راهي ديگر است .نقل قول يعني بيان مطلب از زبان ديگري . اين كار متن شما را از حالت يكنواختي درمي آورد . همچنين مي توانيد از كلك­هاي Hot mail بهره بگيريد. به اين ترتيب متن خود را از حالت كسالت­بار و خسته كننده در مي­آوريد و شكل ظاهري آن را دلنشين مي­كنيد.

 

 

بطور كلي متنهايي كه در وب وارد ميكنيم ۳ حالت دارند: يا ثابت (static) هستند مثل چاپ سنتي و معمولي، يا متحرك (moving) مانند آگهي­هاي تجاري در اينترنت و يا كليک خور (linkable)، يعني وقتي فلش موس روي آن كلمه قرار مي­گيرد، تبديل به دست مي­شود كه نشاندهنده اينست كه اطلاعات يا متوني به پيوست آن وجود دارد اما در هر صورت فورمتي كه براي نوشته خود انتخاب مي­كنيم، بايد داراي ويژگي­هاي لازم جهت جلوگيري از يكنواختي و كسالت­باري متن باشد.

 

                                                       تغییر فونت متن

 

در مورد تغيير فونت متن دو دستور وجور دارد : يكي استفاده از دستور  BOLD در متن است كه به وسيله آن هر قسمتي از متن را كه بخواهيم پررنگ تر و درشت تر از ساير قسمت ها مي كنيم و ديگري هم استفاده از دستور رنگ در متن است .

نكته ای كه همواره بايد به ياد داشته باشيد اين است كه اگر پاراگراف شما بيشتر از ۳۰۰ كلمه يا ۵ خط باشد حتما از دستور ميان تيتر در متن استفاده كنيد تا خواننده از خواندن مطالب طولاني پشت سرهم خسته نشود .

همچنين براي آسان خوانده شدن مطالب هيچ بلوك متني را  از ۵ سطر بيشتر نكنيد و آخرين توصيه اين كه مطلب خود را خوب بررسي كنيد تا غلط املايي  نداشته باشد .

منبع:http://taleshi151.blogfa.com

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 17:5 |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 16:35 |  لینک ثابت   • 

خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) - مدير سرويس‌دهنده‌ي وبلاگ بلاگفا، اظهار داشت: «وبلاگ‌نويسي فارسي ارتباط بسيار نزديکي با روزنامه‌نگاران ايراني دارد و در واقع معرفي پديده‌ي وبلاگ به فارسي زبانان از سوي روزنامه نگاران ايراني صورت گرفته است.»

عليرضا شيرازي، در گفت‌وگو با خبرنگار سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، گفت:« نخستين راهنماي ايجاد وبلاگ از سوي يک روزنامه‌نگار ايراني نوشته شد و همچنين تعداد زيادي از اولين گروه وبلاگ‌هاي فارسي، از سوي روزنامه‌نگاران ايجاد شده است. البته تعداد زيادي از اولين گروه وبلاگ‌نويسان نيز بعدها وارد عرصه‌ي روزنامه‌نگاري و مطبوعات شدند.»

وي ادامه داد: « وبلاگ‌ها در ايران بر خلاف برخي از کشورها که از سوي افراد متخصص فن‌آوري اطلاعات به ديگر شهروندان معرفي شدند، از سوي روزنامه‌نگارها، سايت‌هاي خبري و نشريات به جامعه معرفي شدند و يکي از دلايل مهم رشد سريع پديده وبلاگ نويسي در روزهاي اوليه نيز همين دليل است.»

شيرازي، گفت:« روزنامه‌نگاران وبلاگ نويس را مي‌توان به چند گروه تقسيم کرد، گروه اول روزنامه نگارها و خبرنگاراني هستند که مايلند مطالب خود را به صورت شخصي‌تر و در رسانه‌اي مستقل و يا گستره‌اي از مخاطبان فارسي زبان در تمام کشورها منتشر کنند؛ براي اين گروه، وبلاگ ابزاري است که مطالب و نظرات خود را بدون در نظر گرفتن نظرات سردبير ، مدير مسوول و يا ديگر افرادي که در رسانه‌هاي مکتوب معمولا تاثير گذار هستند و يا سانسورهايي که معمولا براساس سياست نشريات اعمال مي‌شود، بنويسند.»

وي ادامه داد: «گروه دوم که تعداد وبلاگ‌نويس‌هاي بيشتر را شامل مي‌شوند، روزنامه‌نگاران و خبرنگاراني هستند که مانند بسياري از وبلاگ‌نويس‌هاي ديگر مايلند نظرات و خاطرات شخصي خود را منتشر کنند . مطالب اين وبلاگ‌ها ميتواند خاطرات شخصي روزنامه‌نگار، اظهار نظر درباره مسايل روز و همچنين پرداختن به مباحثي است که گرايش تخصصي روزنامه‌نگار است. به طور مثال ممکن است يک روزنامه‌نگار ورزشي بخشي از مطالب وبلاگ خود را به اظهار نظر و تحليل مسايل و اخبار روز دنياي ورزش اختصاص دهد.»

مدير بلاگفا تصريح كرد: « با مطالعه وبلاگ‌هاي معروف روزنامه‌نگاران ايراني مي‌توان دريافت که آنها حساسيت ويژه‌اي به مسايل اجتماعي دارند و بخش مهمي از مطالب وبلاگ‌هاي روزنامه‌نگاران درباره‌ي وقايع روز جامعه و مسايل و مشکلات اجتماعي است. براي مثال بسياري از روزنامه‌نگاران زن در وبلاگ‌هاي خود به مسائل و مشکلات زنان در جامعه ايراني مي‌پردازند.»

شيرازي در ادامه گفت: «گروه سوم را مي‌توان روزنامه‌نگاران با سابقه و صاحب نظر دانست که اگر چه مانند ديگران درباره‌ي موضوعات مختلف مي‌نويسند، اما بخش مهمي از مطالب آنها اختصاص به تخصص آنها و مطالب مرتبط با روزنامه‌نگاري و ارتباطات دارد . وبلاگي مانند وبلاگ دات که توسط دکتر يونس شکرخواه نوشته مي‌شود را مي‌توان از اين گروه به حساب آورد و البته ده‌ها وبلاگ ديگر که توسط اساتيد و روزنامه‌نگاران با سابقه نوشته مي‌شود در اين زمينه وجود دارد. اين گروه از وبلاگ‌ها بيشتر مورد علاقه‌ي دانشجويان و علاقه‌مندان علوم ارتباطات و ديگر روزنامه‌نگاران است.»

وي افزود: «بسياري از روزنامه‌نگاران و خبرنگاران مايلند در مورد حاشيه اخبار و مطالبي که براي خبرگزاري‌ها،سايت‌هاي خبري و يا نشريات تهيه مي‌کنند، در وبلاگ خود بنويسند و البته معضلات و مشکلات جامعه مطبوعات نيز از ديگر دغدغه‌هاي روزنامه‌نگاران وبلاگ نويس است که بارها در وبلاگ‌هاي ايشان به آن پرداخته شده است.»

وي معتقد است: « علاقه و گرايش روزنامه‌نگاران به وبلاگ نويسي در نهايت باعث افزايش کيفي مطالب وبلاگ‌ها و به خصوص جدي گرفتن پديده‌ي وبلاگ در رسانه‌ها شده است. حتي در خارج از کشور نيز هنگامي که مثلا نويسندگان يک نشريه معروف اقدام به وبلاگ‌نويسي مي‌کنند به سرعت اخبار آن منتشر مي‌شود و حتي برخي از وبلاگ‌هاي معروف و پر بيننده‌ي دنيا متعلق به روزنامه‌نگاران و يا وبلاگ‌هاي گروهي افراد فعال در يک نشريه است.»

وي در پايان تاكيد كرد: « علاقه‌ي روزنامه نگاران ايراني به وبلاگ نويسي نيز باعث شده است که مطبوعات در ايران، شايد بيش از هر کشور ديگر منطقه در مورد وبلاگ‌ها مطلب بنويسند.»

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 13:22 |  لینک ثابت   • 

اما درباره قاعده هاي جهاني آنلاين نويسي؛ موضوع را مي توان در سه سطح طبقه بندي كرد:
ساختار متن؛ محتواي متن و لينك هاي متن

ساختار متن :
پاراگرافهاي كوتاه : اجازه ندهيد پاراگراف هاي شما از 100 كلمه بيشتر شوند.
تعاريف و مفاهيم : سعي نكنيد تعريف يا مفهومي را كه مي شود به آساني به آن لينك داد؛ خودتان دوباره ارائه كنيد. بهتر است كه به آنها لينك بدهيد و متن خودتان را طولاني نكنيد.
ميان تيتر : اگر متن شما از 300 كلمه بيشتر است؛ به ميان تيتر نياز دارد. ميان تيترها را كوتاه انتخاب كنيد و سعي كنيد در انها به مخاطب بگوئيد كه پاراگراف زير ميان تيتر مربوط به چيست.
فونت درشت : استفاد از واژه هائي كه فونت آنها درشت تر است (Bold) مي تواند به مخاطب در يافتن موضوعات اصلي موجود در متن كمك كند. ولي فراموش نكنيد كه از اين كار بايد با احتياط و در حد كم استفاده كنيد تا مخاطب با شلوغي و نويز ريخت و قيافه اي در متن مواجه نشود. احتياط هنگامي در اين زمينه ضروري تر است كه ميان تيتر هم داشته باشيد.
ليست : ليست همان كاري را مي كند كه گروبلي براي روزنامه نگاران قديمي مي كرد. / ياد روزهاي سربي بخير / گروبلي يا همان علائم اول پاراگراف ها (دايره هاي كوچك تو پر يا تو خالي، ستاره، مربع هاي تو پر و تو خالي و...) كمك مي كرد تا مطلب ارائه شده تفكيك شده تر به نظر برسد و يا عمدتا وقتي به كار مي رفت كه چند موضوع مرتبط با هم مي بايست به صورت يك ليست يا يك فهرست دنبال هم مي آمد. استفاده از چنين كاري در فضاي وب رايج تر از فضاي نوشتاري است و بعضي ها بدون استفاده از كاراكترهاي مخصوص اين كار؛ فقط با تو رفتگي اول پاراگراف اين كار را مي كنند (Indent).

محتواي متن:
ايجاز : كوتاه بنويسيد و سر هر واژه اضافي را به سنگ بكوبيد. همين.
ساختار جمله : جملات بايد كاملا معطوف به پيام باشند. باز هم از زياده نويسي بپرهيزيد. معلوم نويسي هم بر مجهول نويسي ارجح است. معلوم نويسي كار نويسندهخ را سخت تر مي كند و كار مخاطب را راحت تر.
حرف زدن به جاي نوشتن : سوء برداشت نشود و بلايي به سر من در نياوريد كه عده اي بر سر حرف ها و نوشته هايم درباره بحث سافت نويسي در آوردند. محاوره اي ننويسيد ولي مثل حرف زدن كه هميشه منظور آدم را زودتر از نوشتن بيان مي كند؛ عمل كنيد. تكرار مي كنم من نگفتم محاوره اي نويسي كنيد؛ بلكه گفتم از قدرت انتقال پيام در حرف زدن در فضاي وب استفاده كنيد. الان هر كه هر چه مي خواهد در فضاي وب مي نويسد و مي گويد اين سافت نويسي است. سافت نويسي عمدتا در روزنامه هاي جهان جاري است نه در وب؛ چون روزنامه ها نمي توانند با سرعت وب و كوتاه نويسي رايج در وب مقابله كنند بنابر اين با قلاب سافت نويسي به سراغ خوانندگان خود مي روند. دقت كنيد كه در وب اين سوژه هاي سافت هستند كه مي توانند به خاطر عدم محدوديت جا - بر خلاف روزنامه ها كه صفحات محدودي دارند- خبر شوند؛ نه اينكه در وب سافت نويسي رگه حاكم باشد.

لينك هاي متن :
كوتاه و گويا : لينك هائي كه مي دهيد كوتاه باشند و در حد چند كلمه (سقف كار 5 كلمه است). اين خطاست كه مثلا يك پارارگراف را لينك بدهيد.
بي دليل لينك ندهيد هر لينكي بايد يكي از توقعات مخاطب را برآورده سازد.
همه لينك ها مخاطبان را به صفحات ديگري هدايت نمي كنند و بعضي وقت ها به بخش ديگري از همان صفحه هدايت مي كنند. در اين مواقع بهتر است با استفاده از كلمات "بالا" يا "پائين" اين موضوع را براي مخاطب مشخص كنيد تا گمان نكند لينك شما شكسته بوده است.
براي مطالعه بيشتر :
دو نکته اساسي در نوشتن براي وب
درباره وب نويسي (متن زبان تخصصي براي كلاس هاي ليسانس)
رسانه‌هاي مدرن و درك مدرن (فراتر از تكنيك)

منبع: دات - دکتر یونس شکرخواه

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 23:5 |  لینک ثابت   • 

چگونه بازديد کنندگان وبلاگ‌مان را افزايش دهيم؟
1. از لیستها استفاده کنید (شاید؛ منظور همین شماره گذاری در متن)
2. موضوعی باشید، چیزهایی بنویسید که موضوع روز است و هم الان باید خوانده شود
3. تمرین کنید و یاد بگیرید تا در موضوع تخصصی تان به اندازه کافی مهارت داشته باشید
4. خبرهای داغ را سریع منتشر کنید
5. پستهایی بنویسید که در طول یک سال هم کهنه نشوند. تایم-لس باشین
6. در زمره اولین وبلاگهای گروه نوشتاری خودتان باشید و دیگران را هم تشویق کنید که در آن زمینه بنویسند.
7. تجربیات و دانسته های خود را با دست و دلبازی عرضه کنید، مردم میفهمند و خواننده شما میشوند.
8. خبرها و اتفاقات روز را منتشر کنید
9. پستهای کوتاه ولی پرمغز بنویسید
10. خوانندگان را تشویق کنید تا شما را به صد وبلاگ تاپ تکنوراتی هدایت کنید.
11. در مورد گربه، یا دوست-پسر یا بچه هایتان ننویسید
12. پستهای [مهم و لازم] را کامل و طولانی بنویسید
13. در مورد کودکانتان بنویسید!
14. بدذات باشید! در وبلاگتان چیزهای مشکوک و افتراآمیز در مورد وبلاگنویسان [مشهور] بنویسید تا آنها در وبلاگشان با لینک به شما جوابتان را بدهند
15. چاپلوسی کنید، لینکهای محبت آمیز بدهید و چشم داشت کوچکی در مورد لینک مقابل داشته باشید
16. نظرسنجی کنید، آمارها را در نظر داشته باشید و چشم و گوشتان باز باشد
17. پستهایتان را تگ بندی کنید. از دل.شیو.س استفاده کنید
18. Coin a term or two
19. با مشاهیر وبلاگی مصاحبه کنید.
20. حتماً به ایمیلهایتان جواب بدهید
21. در پستهایتان از عکس استفاده کنید، عکسهای مساله دار مثلاً.
22. درخشنده و تابناک باشید
23. سعی کنید خوانندگانتان را تشویق کنید تا پستهایتان را لینک کنند، مثلا در سرویسهایی مثل دیگ و دل.شیو.س
24. عکسهایتان را در فلیکر منتشر کنید
25. سعی کنید خوانندگانتان از خروجیهای rss وبلاگتان استفاده کنند.
26. یک دوره آموزشی آغاز کنید و خوانندگان را دعوت کنید تا در یک دوره آموزشی یکماهه شرکت کنند.
27. کامنتهای وبلاگتان را باز بگذارید.
28. در نظر داشته باشید که هر روزی یک روز آغازین است، چون شما هر روز یک خواننده جدید خواهید داشت.
29. پستهای خوب و فرد اعلا  را در جایی جمع کنید.
30. سعی کنید به عنوان یک منبع خوب ولی کمتر شناخته شده شهرت داشته باشین
31. در مورد چیزهایی بنویسید که در مرکز توجه اکثریت فنی وبلاگها هستند، مانند وب 2، آژاکس و…
32. در مورد گوگل بنویسید
33. تبلیغات مربوط به رشته خودتان داشته باشید، که گاهی از متون وبلاگ موثرترند.
34. Don't include comments, people will cross post their responses
35. پستهایی بنویسید که شامل چندین دنبالک (TrackBack) به چندین وبلاگ دیگر باشند، اینگونه آنها شما را خواهند شناخت.
36. آگهی نامه نباشید
37. قالب وبلاگتان را مرتباً بهبود بدهید تا شامل هر امکان تصورکردنی باشد
38. در مورد "وبلاگ نویسی" بنویسید
39. در ایده های خوب ملت کاوش کنید، همیشه و همه وقت
40. سعی کنید اختراعات و ابداعات جدیدی در هنر و هر فعالیت دیگری داشته باشد
41. در روزهای غیر تعطیل مطلب منتشر کنید، چون در آن زمانها خوانندگان بیشتری وجود دارند
42. در یک سلسله موضوع، پایان ناپذیر مطلب بنویسید
43. روزهای آخر هفته پست کنید، چون در آن زمان مطالب کمتری منتشر میشوند.
44. مطالبتان را با لینکهای بسیار زیاد درونش مقطع و تکه تکه نکنید
45. قالب، فونتها و استایلها را چنان آرایش کنید که مانند این باشد که لباس میپوشید تا به ملاقات شخص غریبه ای بروید
46. دائماً خودتان را بدون کوچکترین گذشتی رفع ایراد کنید.
47. خودتان، شغلتان، کتابهایتان، پروژه ها و غیره را در مطالبتان تبلیغ نکنید
48. آرام و بردبار باشید
49. نسبت به کسانی که ازشان الهام گرفته اید ستایشگر باشید
50. سایتهای مختلف پینگ را حتما پینگ کنید. (برای استفاده راحتتر از روش اتوماتیک پینگ استفاده کنید، یا از سایتهای پینگر استفاده کنید)
51. [در هر پست] فقط در مورد یک موضوع بنویسید، تا آنجا که میشود با جزئیات کامل، و شما یک نویسنده حرفه ای خواهید بود
52. انگلیسی بنویسید
53. البته اگر توانستید چینی بنویسید بهتر است!
54. در مورد چیزهای کمیاب و نایاب بنویسید
55. کند و عقب مانده نباشید
56. در مورد چیزهایی بنویسید که ملت دوست دارند بخوانند و به دوستانشان نشانش بدهند.

منبع    ترجمه از امامی

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 23:3 |  لینک ثابت   • 

در می سال 2003 اتفاقی رخ داد که توجه شرکت‌های تجاری را به قدرت وبلاگ‌ها در حوزه اطلاع‌رسانی جلب کرد.
در این تاریخ یک گروه مدافع حقوق مصرف‌کنندگان در آمریکا موسوم به Ban Transfat یک شرکت سازنده غذاهای آماده به نام Kraft Foods را تحت تعقیب قرار داد و از آن خواست تولید و فروش نوعی غذای حاضری خود را که حاوی چربی زیادی بود، متوقف کند.
سازمان یاد شده در دادخواست خود مدعی شده بود که اسنک‌های معروف Kraft Foods حاوی نوعی چربی غیربهداشتی است و باعث چاقی شدید مصرف‌کنندگان می‌شود و به سلامت آنان نیز آسیب جدی وارد می‌کند.
با اعمال نفوذ و هزینه‌های فراوان شرکت غذایی Kraft این شکایت به جایی نرسیده و به شکست انجامید. متاسفانه مردم هم به خیال این که ادعاهای مطرح شده در مورد کیفیت غذاهای شرکت مذکور پایه و اساس علمی نداشته از اسنک‌های خطرناک Kraft بیش از گذشته استفاده می‌کردند، به گونه‌ای که میزان مصرف آن نسبت به زمان قبل از شکایت چند برابر شد.
ولی مدتی بعد دولت آمریکا و سازمان‌های بهداشتی آن تحقیقات گسترده‌ای در این مورد به عمل آوردند و مصرف چربی مورد استفاده شرکت Kraft را در تولیدات غذایی ممنوع کردند، اما چه شد که دولت آمریکا وادار به بررسی مجدد این مسئله بدون شکایت قضائی شد. پاسخ در فعالیت‌های مخالفان این شرکت در فضای مجازی نهفته است.
بررسی‌های موسسه Buzz Metrics نشان می‌دهد که طی این مدت بیش از 6/2 میلیون اظهارنظر در مورد چربی یاد شده در مجامع مختلف آنلاین، گروه‌های بحث و وبلاگ‌ها صورت گرفت و 120 هزار نفر هم در مورد آن سخن گفتند و همین جریان‌سازی قدرتمند باعث شد دولت آمریکا مسئله را جدی گرفته و خود در مورد آن تحقیق کند. البته این کار باعث شد که عموم مردم هم از خطرات چربی یاد شده آگاه شوند، مصرف آن را کنار بگذارند.
مدیر موسسه Buzz Metrics می‌گوید بحث و مناقشه بر سر چربی یاد شده نمونه‌ای عینی است که نقش جوامع آنلاین و مشارکت قدرتمند آنان در بحران‌های صنعتی و تجاری و تاثیرگذاری آنان را در این حوزه نشان می‌دهد. آنچه که در فضای آنلاین بر ضد شرکت Kraft اتفاق افتاد باعث شد دادخواستی که به شکست انجامیده بود به گونه دیگری به موفقیت برسد.
جالب آن که تنها شرکت Kraft نبوده که به خاطر پیگیری کاربران فضای مجازی مجبور به عقب‌نشینی شده و حتی عملکرد غول‌هایی مانند جنرال موتورز، HP و Target هم به طور جدی در اینترنت تحت نظر بوده است.
همین مسئله موجب شکل‌گیری کسب و کار جدیدی در غرب شده که دست‌اندرکاران آن با ردگیری و بررسی وبلاگ‌ها، گروه‌های بحث و بررسی و دیگر مجامع آنلاین جهت‌گیری کلی آنها در قبال عملکرد شرکت‌های تجاری را مشخص می‌کنند. این ابتکار عمل با استقبال شرکت‌هایی مانند Canon، فورد، مایکروسافت، نوکیا، فیلیپس، سونی، تویوتا و بسیاری از نام‌های شناخته شده دیگر مواجه شده است.
کارشناسان معتقدند آنچه که در فضای مجازی در مورد شرکت‌های مختلف مطرح می‌شود ـ چه در قالب وبلاگ، مجامع آنلاین و... ـ جایگزینی مدرن برای تحقیقاتی است که قبلا برای سنجش رضایت مشتریان انجام می‌شد و شرکت‌ها از این طریق می‌توانند عملکرد خود را تصحیح کرده و برای جلب رضایت مردم بیشتر بکوشند.
گزارش‌هایی که در این مورد تهیه می‌شود بسیار به روزتر است و به شرکت‌ها کمک می‌کند عملکرد خود را هرچه سریعتر بهبود دهند.
یکی از معروف ترین شرکت‌هایی که چنین خدماتی ارائه می‌دهد Intelliseek است که برای ارائه خدمات مختلف در این حوزه سالانه از هر شرکت بین 30 تا 500 هزار دلار دریافت می‌کند.
البته شرکت‌های مختلف تجاری خود برنامه‌های ویژه‌ای برای بررسی فضای مجازی و پی بردن به جهت‌گیری عمومی در مورد خود دارند.
یکی از مدیران HP بخصوص بر نقش بلاگرها تاکید می‌کند و معتقد است بلاگرهایی که پست‌های مدیریتی دارند یا روزنامه نگار هستند بر بازار بسیار تاثیرگذارند و نگرش مردم در مورد خدمات و محصولات ما را به میل خود تغییر می‌دهند. فضای وبلاگی برای کسب اطلاعات در مورد مردم هم بسیار مفید است، زیرا معمولا در این فضا بسیار صادقانه سخن گفته می‌شود و افراد بدون رودربایستی نظراتشان را بیان می‌کنند.

منبع: روزنامه هموطن سلام -احسان موحدیان

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 3:45 |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 20:44 |  لینک ثابت   • 

معمولا موزیک هایی که در وبلاگها مورد استفاده قرار میگیرد دارای پسوند mid هستند.از جمله خصوصیات این فایلها حجم کم و مدت زمان طولانی آنها میباشد  ولی این فایلها فاقد صدای خواننده میباشد و به اصطلاح بدون کلام هستند.شما میتوانید این گونه فایلها را در سایتهایی مانند نغمه یا Iran Midi پیدا کنید و اگر قصد استفاده از موزیک خاصی را دارید که بر روی هارد شما قرار دارد میتوانید با عضویت در سایتهایی که فضای مجانی در اختیار شما قرار میدهند (مانند : پرشین گیگ) فایل مورد نظرتان را در سرور این سایتها قرار دهید.

اگر مایل هستید موزیک شما در پس زمینه وبلاگ پخش شود و از چشم کاربر دور بماند میتوانید کد زیر را در قالب وبلاگتان (در بین تگ head) قرار دهید .

<bgsound src="نام و ادرس اینترنتی فایل موزیک" loop="-1">

پارامتر loop تعداد تکرار شدن موزیک را تعیین میکند , اگر این مقدار برابر 1- باشد آهنگ شما به طور مداوم تکرار خواهد شد و اگر این مقدار برابر عددی بالاتر از صفر باشد به همین تعداد تکرار خواهد شد (مثلا اگر loop برابر 2 باشد آهنگ 2 بار تکرار خواهد شد)

برای گذاشتن موزیکی با امکان کنترل توسط کاربر میتوانید از کد زیر استفاده کنید.با قرار دادن این کد در وبلاگتان میتوانید امکان متوقف کردن موزیک , کم و زیاد کرد صدا و تغییر مکان موزیک را در اختیار کاربر خود قرار دهید .

<embed src="Source File" autostart="true" hidden="false" loop="false" width="287" height="44"> 

به جای Source File آدرس فایل موزیک خود را قرار دهید و اما دیگر پارامترها  :
     autostart : اگر این مقدار برابر true باشد آهنگ شما بعد از لود شدن شروع به پخش خواهد کرد و اگر برابر false باشد تا زمانی که کاربر دستور پخش را ندهد موزیک پخش نخواهد شد
     hidden : اگر این مقدار برابر true باشد کنترلر از دید کاربر پنهان خواهد ماند (مانند کد اول)
     loop : اگر این مقدار برابر true باشد موزیک بعد از اتمام دوباره شروع به پخش خواهد کرد و در صورتی که برابر false باشد 1 بار پخش خواهد شد
     width : عرض کنترلر را تعیین میکند.توجه داشته باشید کم کردن عرض کنترلر باعث پنهان شدن تعدادی از امکانات (مانند کنترل صدا) خواهد شد اما اگر میخواهید آنرا در گوشه صفحه وبلاگ قرارد دهید بایستی از مقادیری مانند ۱۵ یا ۱۴۰ استفاده کنید
     height : ارتفاع کنترل را تعیین میکند

برای راحتی کار میتوانید این کد را در قسمت تنظیمات وبلاگ >> کدهای اختصاصی کاربر  قرار دهید

نویسنده : دیجیتال کیوان

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 14:27 |  لینک ثابت   • 

وبلاگ ابزاری برای روشنگری نیست. این جمله ریشه در محدودیت تعداد خوانندگان هر وبلاگ و دایره محدود آنها دارد. خوانندگان وبلاگ موضع از پیش معینی دارند و بر اساس همین موضع هم دست به گزینش وبلاگ مورد مطالعه خود می‌زنند. حتی اگر خواننده‌ای به وبلاگ مخالفان خود سر می‌زند، بیشتر از سر کنجکاوی است. البته همواره می‌توان مثال های نقضی را برای جمله‌های من برشمرد، ولی به نظر من تعداد این مثال‌ها به قدری اندک خواهد بود که خدشه‌ای بر جمله‌های نخست وارد نخواهد کرد.

نویسنده: آیدین فرنگی  در وبلاگ aynev.blogfa.com

ادامه مطلب

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 3:9 |  لینک ثابت   • 

همه‌ی ما می‌خواهیم استفاده از وبلاگمان را برای خوانندگان آن راحت‌تر و دلچسب‌تر کنیم،‌ زیرا فقط در این صورت است که آنها با ما احساس نزدیکی و با و بلاگمان احساس راحتی می‌کنند و به ما اعتماد خواهند کرد. با این وجود ده نکته زیر به ما کمک خواهد کرد تا وبلاگمان را برای دیگران به درد بخورر و قابل استفاده تر کنیم:

منبع: Performancing.com
مترجم: سید موسی علوی

ادامه مطلب

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 18:31 |  لینک ثابت   • 

در حالت کلی وب‌لاگ را می‌توان به عنوان يک ابزار برقراری ارتباط مطالعه کرد. در اين صورت، برای مطالعه‌ی وب‌لاگ بايد از نظرياتِ علم ارتباطات استفاده شود. نظريات ارتباطات همه‌گی حول محور «کاروَرزِ (فرستنده يا منبع) - استفاده‌کننده (گيرنده يا مخاطب)» تنظيم شده‌اند. نظريات مختلفی برای مطالعه‌ی ارتباط ميان کارورز و مخاطب بسط داده شده‌اند که آن‌ها را می‌توان در دو گروه کلان دسته‌بندی کرد. اول، نظرياتی که بيش‌تر به فرستنده توجه دارند و برای فرستنده‌ی پيام در تلاش جهت تحقق اهداف ارتباطی‌اش سودمند هستند. دوم، نظرياتی که به مخاطب توجه دارند و به شناخت استفاده‌های ارتباط جمعی برای مخاطبان، يا تأثيرهای ارتباط جمعی بر مخاطبان می‌پردازند.

در نظريات «کارورز محور»، کارورز کسی‌ست که تلاش می‌کند تأثيرهای خاصی بر مخاطب بگذارد. الگوهايی که در اين نوع نظريات بسط داده شده‌اند، به دنبال درک چه‌گونه‌گی تأثير پيام بر مخاطب به منظور افزايش اين تأثير هستند. در نظريات «مخاطب محور» از منظر مخاطب به رسانه توجه می‌شود. در اين نوع نظريات، بيش‌تر استفاده‌های ارتباط جمعی برای مخاطب مطرح است تا اثرات آن بر مخاطب. نظريات مخاطب محور به دنبال آن‌اند که به مخاطب در درک استفاده‌هايی که می‌توان از رسانه‌های جمعی به عمل آورد يا استفاده‌های مطلوبی که اين رسانه‌ها نمی‌توانند تأمين کنند، يا اثرات نامطلوبی که اين رسانه‌ها ممکن است داشته باشند، کمک کنند.

نکته‌ی مهم آن است که در بطنِ همه‌ی اين نظريات (به خصوص در نظريات کارورز محور)، نگاهی «ابزاری» به عمل يا فرآيند يا مفهومِ ارتباط نهفته است. منظور از «ابزاری ديدن» آن است که «ارتباط» را معطوف به هدفی خارج از خودِ «ارتباط» تعريف و معنا می‌کنند. در حالی که ارتباط می‌توانَد «برای ارتباط» باشد نه برای چيزی خارج از آن. ارتباط در نفس خود حاوی چيزهايی‌ست که مطلوب و خواستنی‌ست. «معنا» و «هويت» مهم‌ترين چيزهايی‌ست که «ارتباط» ماهيتا واجد آن‌هاست (يا می‌تواند باشد) و به همين دليل، ارتباط می‌تواند برای خودِ ارتباط خواسته شود. بنا بر اين برخی از انواع ارتباط ممکن است از نوعی باشند که نتوان آن‌ها را با روی‌کردهای ابزاری مطرح‌شده در نظريه‌های ارتباطات تبيين کرد.

دوقطبی «فرستنده - گيرنده» که در بطن نظريه‌های ارتباطات نهفته است، متضمن نوعی «قشربندی» و نگاهِ سلسله مراتبی (گرچه گاه پنهان و ناگفته) است. در اين روی‌کرد، حتا در انواع مخاطب محور آن، اولويت با فرستنده و توليدکننده‌ی پيام است. اين اولويت‌بندی از همان ابتدا در نام‌گذاری «فرستنده - گيرنده» يا «توليدکننده – مصرف‌کننده» نهفته است. مصرف‌کننده در موقعيت انفعال قرار دارد چرا که به هر حال مصرف‌کننده است. او چاره‌ای ندارد جز آن که چيزی را که ديگران توليد کرده‌اند مصرف کند. حداکثر می‌تواند در نحوه‌ی مصرف، خلاقيت‌هايی به خرج دهد يا مقاومت‌هايی ابراز کند. در اين نظريات همه‌ی بحث‌ها بر سر آن است که توليدکننده يا فرستنده چه‌گونه پيام خود را توليد و چه‌گونه آن را ارسال كند که اثر مورد نظر را بر مخاطب بر جای بگذارد، يا مخاطب چه‌گونه می‌تواند از آن چه که توليدکننده ساخته است به به‌ترين شيوه استفاده کند.

در روی‌کرد «در خود» (ارتباط برای ارتباط)، نمی‌توان از دوقطبی «فرستنده - گيرنده» سخن گفت. در اين روی‌کرد، هيچ کس توليدکننده‌ی صِرف و هيچ کس مصرف‌کننده‌ی صرف نيست. نه هدف فرستنده اعمال تأثير يا ايجاد تغييری در مخاطب است نه هدفِ مخاطب بردن استفاده‌ای خاص از آن چه که فرستاده شده است. در اين روی‌کرد، هدف همان حضور در فرآيند ارتباط و برقراری رابطه است.

در واقعيت، در اکثر (و شايد تمام) موارد ممکن است نتوان «وجه ابزاری» و «وجه در خودِ» ارتباط را از يک‌ديگر تفکيک کرد. در اکثر ارتباط‌ها، اين دو وجه هم‌زمان حضور دارند. با اين حال در هر ارتباطی می‌توان از شدتِ بيش‌تر يکی از اين وجوه سخن گفت.

بر اين مبنا شايد بتوان وب‌لاگ‌ها را به دو دسته‌ی کلی تقسيم کرد: وب‌لاگ‌هايی که وجه ابزاری ارتباط در آن‌ها غالب است و وب‌لاگ‌هايی که وجه در خودِ ارتباط در آن‌ها غالب است.

احتمالا کليه‌ی وب‌لاگ‌های تخصصی يا وب‌لاگ‌هايی که در موضوع و حوزه‌ی تعريف‌شده و معينی فعاليت می‌کنند، بايد جزء وب‌لاگ‌های ابزاری دسته‌بندی شوند چرا که در اين وب‌لاگ‌ها همان موضوعی که به آن پرداخته شده است، خود هدفی‌ست که خارج از خودِ وب‌لاگ‌نويسی مطرح است. وب‌لاگ‌های علمی، خبری، هنری، تحليلی و مانند اين‌ها از اين دسته هستند. اين دسته از وب‌لاگ‌ها در الگوی نظريه‌های ارتباطات می‌گنجند. الگويی که دوقطبی «فرستنده - گيرنده» يا «کارورز - مخاطب» بر آن‌ها حاکم است. در اين وب‌لاگ‌ها، نويسنده‌ی وب‌لاگ مخاطبان را در نظر دارد و هدف‌اش از نوشتن ايجاد تغييری در مخاطبان خود است. اين تغيير در به‌ترين حالت افزايش دانش و اطلاعات مخاطبان است.

گروه بزرگی از وب‌لاگ‌ها موضوع ثابتی ندارند. وب‌لاگ‌هايی با محتوايی مانند درد دل‌ها، رنج و شادی‌ها، پستی و بلندی‌های زنده‌گی روزمره و اتفاقات بسيار عادی که به نظر می‌رسد ارزش خواندن و دانسته شدن ندارند و معمولا کم‌ترين اطلاعاتی برای خواننده در بر ندارند، شايد نمونه‌های نابی باشند از وب‌لاگ‌های «در خود». در اين وب‌لاگ‌ها اثرگذاری بر مخاطب چندان مورد نظر نيست بلکه نفس ايجاد رابطه و وارد شدن در يک شبکه‌ی ارتباطات مد نظر است.

صرف‌نظر از اين دسته‌بندی، شايد اگر بخواهيم محيط اين وب‌لاگ‌ِستان را به عنوان كليتی واحد مطالعه كنيم، رویكرد «در خود» مناسب‌تر از روی‌كردهای مبتنی بر نظريه‌های ارتباطات باشد. صرف‌نظر از انواع و اقسام بسيار متعدد وب‌لاگ‌های موجود در وب‌لاگ‌ِستان فارسی كه استثنائات متعددی را ممكن است پديد آورد، به نظر می‌رسد كه مجموعه‌ی اين وب‌لاگ‌ِستان (بدون آن كه بخواهم كاركردهای رسانه‌ای آن را نفی كنم، اما) بيش از آن كه «رسانه»ای باشد برای انتقال پيام ميان افراد و گروه‌ها، يك «كاميونيتی» (يك گروه، يك اجتماع) است كه افراد در آن حضور می‌يابند. شايد با اغماض و مسامحه وب‌لاگ‌ِستان فارسی را (يا دست‌كم بخش‌های مهمی از آن را) بتوان با چيزی شبيه «پاتوق» در دنيای واقعی شبيه كرد. وب‌لاگ‌ِستان فارسی بيش‌تر از آن كه يك رسانه، يك ابزار باشد، يك «محيط»، يك «مكان» است. «جايی» كه افراد در آن حضور می‌يابند تا با هم باشند. نه ابزاری كه از آن برای اثرگذاری بر هم استفاده كنند. وب‌لاگ حداقل چنان كه در ايران رواج يافته بيش از آن كه يك امكان ارتباط ابزاری باشد، يك امكان ارتباط در خود است.

 توضيح اضافه آن كه منظور از اين دسته‌بندی، تخطئه‌ی گروهی از وب‌لاگ‌ها يا تبرئه‌ی گروهی ديگر نبود. اين دسته‌بندی در راستای تلاش در جهت نزديك شدن به فهم پديده‌ی وب‌لاگ‌نويسی، دست‌كم آن‌چنان كه در ايران رواج يافته است، انجام شد.

نویسنده:رضا کلاهی
منبع:نشریه الکترونیکی فروغ - شماره ۸۰

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 18:46 |  لینک ثابت   • 

 شماره جدید نشریه Harvard Business Review مطلبی دارد در مورد وبلاگ نویسی شرکت ها و بنگاههای اقتصادی. این مطلب مدیران واحدهای اقتصادی را به راه اندازی وبلاگ ترغیب کرده و گفته که این کار می تواند نقش بسیار خوبی در تمایز شرکت ها، جلب مشتری، افزایش رضایتمندی و وفاداری مشتری و... داشته باشد.
چند اصل کلی هم در مورد وبلاگ نویسی برای واحدهای اقتصادی متذکر شده، این اصول عبارتند از:
* صداقت، طنز و شفافیت داشته باشید.
* به مخاطبانتان احترام بگذارید.
* به وبلاگ نویسی به چشم تبلیغات نگاه نکنید.
* مو از ماست نکشید، کلیات را تعیین کنید ودست وبلاگ نویس های شرکتتان را باز بگذارید.
* اگر لازم دیدید در سیاست وبلاگ نویسی شرکتتان تجدید نظر کنید و تغییرش دهید
* به بازخوردها خیلی اهمیت بدهید
* به انتقادات و... که درست هستند، حتما جواب بدهید.
* مستند نویسی مهمترین اصل است.

منبع: وب سایت khajehnoori.com

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 3:29 |  لینک ثابت   • 

بر روي اينترنت، مردم با استفاده از نامه‌هاي الكترونيكي، پيام‌رساني فوري يا IM و يا وبلاگ‌نويسي با يكديگر در ارتباط هستند و «خبر» بخشي از گفتگوهاي الكترونيكي است.
وبلاگ‌نويس، ابزار وبلاگ را به عنوان رسانه‌اي در اختيار دارد، رسانه‌اي كه مخاطبين خاص خود را دارد و اين مخاطبين را به سوي خود جلب مي‌كند. حال وبلاگنويسي را در نظر بگيريد كه شاهد رويداد مهم و تازه‌اي بوده است و مي‌خواهد اين رويداد را در وبلاگ خودش ثبت كند. او بايد از قبل، «خبر» و «خبر نويسي» را بشناسد و درباره آن بداند. در عين حال او بايد، حق و حقوق و نيز حد و حدود خود را بداند.

خبر چيست؟

خبر بخش تازه‌اي از اطلاعات درباره رويدادي مهم است كه به تازگي روي داده است و خوانندگان و شنوندگان و بينندگان را تحت تاثير قرار مي‌دهد و به نوعي مورد علاقه ايشان است، يعني چيزي است كه مردم علاقمندند درباره‌ي آن بدانند. وبلاگنويسي كه مي‌خواهد خبري را روي وبلاگش قرار دهد بايد از اين تعاريف‌ آگاهي داشته باشد، بايد بداند كه خبر آن چيزي است كه دارد در همين لحظه روي مي‌دهد و يا اينكه رويدادي است كه در آينده روي مي‌دهد. وبلاگنويس بايد بداند كه رويداد داراي اهميت است و بداند كه مخاطب هم اهميت آن را درك مي‌كند. وبلاگ‌نويسي كه مي‌خواهد خبري را بنويسد بايد ببيند كه آيا آن رويداد، رويداد بزرگ و قابل توجهي بوده است يا نه. آيا افراد مهم يا سرشناسي در درگير آن بوده‌اند يا نه. آيا افراد مهم يا تعداد افراد قابل توجهي متاثر از آن بوده‌اند يا نه. خبر بايستي از رويدادي نوشته يا گفته شود كه همين اخيرا روي داده است و هنوز كسي چيزي در موردش نشنيده است. با اين همه كانالهاي راديو تلويزيون ماهواره‌اي و با اين همه سايت‌هاي خبري، با اين همه روزنامه كه منتشر مي‌شوند و با اين همه روزنامه‌نگاراني كه وبلاگ مي‌نويسند و ... كار مشكلي است، نه؟ اما خبر مي‌تواند يك رويداد باشد يا يك ايده يا عقيده. ما معتقديم كه خبر بيشتر بايد رخداد يا رويدادي باشد Performance تا چيزي كه قرار است در آينده اتفاق بيافتد Intention . وبلاگنويسي كه مي‌خواهد خبري را بر روي وبلاگش قرار دهد بايد روي اثري كه خبر بر مخاطبش مي‌گذارد دقيق شود و ببيند كه آن خبر چه اثري روي مخاطبش داشته است. خبر بايد به روشي يا به صورتي منعكس شود كه مردم با آن آشنا هستند و آنرا مي‌فهمند. در عين حال، وبلاگنويس، بايد بداند كه انعكاس خبرش بر روي وبلاگ به موقع و به جاست. مردم بيشتر دوست دارند كه از اخبار اطراف خود باخبر شوند تا اخبار نقاط دور افتاده، حال ببينيد كه چه كار مشكلي است، وبلاگ شما را ممكن است فردي در دور افتاده ترين نقطه‌ي دنيا بخواند و دنبال كند، چند خبر محلي قديمي و بي اهميت در وبلاگتان قرار دهيد و ببينيد كه چقدر سريع مخاطبين‌تان را از دست مي‌دهيد. مردم دوست دارند در جريان اخباري قرار بگيرند كه خودشان درگير آن بوده‌اند مثلا هزينه‌هاي زندگي، درآمد يا ماليات يا قيمت مواد غذايي. درگيري‌ها و كشمكش‌ها، مناقشات و ... هم همگي گوشه‌اي از زندگي ما شده اند. كشمكش بين افراد يا بين دو ملت يا بين انسان با طبيعت. وبلاگنويس بايد بداند كه «خبر» با «زندگي» در ارتباط است. خبر موضوعي است كه براي افراد برجسته و مهم اتفاق مي‌افتد، اسامي خبرساز مي‌شوند و اسامي بزرگ خبرهاي بزرگي مي‌سازند، اما وبلاگنويس بايد حق و حقوق خودش را بداند و محدوديت‌هايش را نيز بشناسد.

در امريكا، وبلاگنويسان را با كتابچه‌هاي راهنما آشنا مي‌سازند و به آنها آگاهي‌هاي لازم را مي‌دهند. از حق و حقوقي كه دارند، از حمايت‌هايي كه از آنها به لحاظ حقوقي مي‌شود، از كپي‌رايت گرفته تا مسئوليت‌ها و احيانا محدوديت‌هايي كه دارند، بعد چنانچه جايي راه را به خطا بروند، ابتدا به آنها تذكر مي‌دهد و بعد تنها در صورتي كه از آنها شكايتي شود انها را مورد پيگرد قانوني بر اساس قوانيني كه موجود و مدون است، قرار مي‌دهند. ما متاسفانه در ايران، هيچ قانون و قواعدي براي وبلاگنويسي نداشتيم و نداريم هنوز. قواعد و قوانيني هم كه در مورد روزنامه‌نگاران است در بسياري از موارد وبلاگنويسان را نه در ايران و نه در هيچ كجاي دنيا مورد حمايت‌هاي جدي قرار نمي‌دهد و آن وقت در حالي كه پديده‌ي جديد وبلاگنويسي اولين نفس‌هاي را تجربه مي‌كند؛ مي‌اييم و وبلاگنويسان را دستگير و محكوم و مجازات مي‌كنيم. درست است يك نوزاد هم اولين نفس‌ها را با درد مي‌كشد اما اين نوزاد ما ديگر چهار ساله شده است و نبايد شاهد زجر كشيدنش باشيم از نفس كشيدن كه اگر چنين باشد يك جاي ديگر كار لنگ مي‌زند. من سي و نه ساله‌ام و هنوز بسياري از حق و حقوقي كه دارم يا بايد داشته باشم را نمي‌دانم، اين چه انتظاري است كه از يك يا چند جوان زير بيست سال سن داريد؟ راه حل، به نظرم تدوين قوانين مشخص و آموزش حقوق و حمايت‌هاي قانوني وبلاگنويسي است. اما اين قواعد و قوانين نبايد آزادي وبلاگنويس را در نوشتن رويدادها و آنچه كه در زندگي‌اش رخ مي‌دهد محدود كند، او به قوانين حمايت كننده‌اي هم نياز دارد كه قانون‌نويسان ما بايد به آن توجه داشته باشند و وكلا و قضات نيز بايد دراين راستا آموزش‌هاي لازم را ديده‌ باشند.

مهم نيست كه چه زماني به وبلاگنويسي روي آورده‌ايد، به تازگي است كه وبلاگنويس شده‌ايد يا اينكه سالهاست در وبلاگ‌تان مي‌نويسيد، مهم اين است كه بايد بدانيد در هر حال شما مسئول نوشته‌هاي خود هستيد و اين مسئوليت را بايد بپذيريد. بايد مراقب و مواظب آنچه كه در وبلاگتان مي‌نويسيد و منتشر مي‌كنيد باشيد. اين فقط در ايران نيست، در سرتاسر دنياست، هر روز مي‌شنويم كه وبلاگنويساني به خاطر آنچه نوشته‌اند دچار دردسر شده‌اند. مثل همه‌ي روزنامه‌نگاران و ناشرين، وبلاگ‌ها نيز گاهي اطلاعاتي را منتشر مي‌كنند كه خيلي‌ها نمي‌خواستند يا نمي‌خواهند كه منتشر شود، مثلا ممكن است چيزي را منتشر كنيد كه برخي افراد آنرا تهمت يا افترايي نسبت به خود يا خانواده‌ي خود يا شركت يا سازمان يا حتي كشور خود بدانند. يك خبر را از يك خبرگزاري مثل خبرگزاري فرانسه يا رويتر برداريد كه مورد حمايت قوانين كپي رايت است و آن را در وبلاگ خود منعكس سازيد خواهيد ديد كه صداي خيلي‌ها در خواهد آمد و شايد براي حق طلبي شما را به دادگاه بكشانند.

به عنوان يك وبلاگنويس، اين را بايد بدانيد كه در دنيا و البته نه خيلي زياد در ايران، روزنامه‌نگاران و ناشرين سنتي قوانيني دارند كه از آنها در قبال آنچه نوشته يا منتشر كرده‌اند حمايت مي‌كنند اما اين قوانين ممكن است نتوانند از شما حمايت كنند. چرا كه خيلي ساده دادگاهها هنوز براي وبلاگنويسان قوانيني در اختيار ندارند و قانونگذاران (خصوصا قانونگذاران ما در ايران) هنوز اين نوزاد سه چهار ساله‌ي ايراني را نمي‌شناسند و درك نكرده‌اند. يك نوجوان ده ساله هم مي‌تواند بيايد روي اينترنت و يك وبلاگ درست كند و در آن چيز‌هايي بنويسد كه مغاير با قوانين مملكت يا نظام است، اينكه چطور به اين نتيجه رسيده است يا اينكه چطور از رويدادي خبردار شده است، يا اينكه چطور چنين تحليل كرده است را نمي‌دانيم، شايد از روي دست كسي ديگر از اينترنت نوشته است تا مطرح شود و مثلا در ميان همسن و سالهايش شوخي كند. اين عين فولكلور اينترنتي است، اين خبر كه منعكس شده است و مثلا نبايد مي‌شد، ممكن است براي شما اهميت دارد اما وبلاگنويس مثل يك روايت يا داستان ساده آن را مي‌بيند ومي‌خواهد آن را منتقل كند. حالا او ابزاري به نام وبلاگ دارد، حرف و سخنش به صورت نوشته باقي مي‌ماند و روزها بعد خوانده مي‌شود گوشه‌اي از آن نوشته امنيت ملي را هدف قرار داده است. چند نفر آن مطلب را خوانده‌اند؟ چه كسي اهميت داده است؟ خواننده يا قانونگذار؟ چه كسي شاكي بوده‌ است؟ آيا خدا را خوش مي‌آيد كه جان اين نوجوان به خطر افتد يا اينكه خانواده‌اي به نگراني و تكاپو و رفت وآمد و خواهش و تمنا بيافتند؟

ما نياز به يك بازنگري داريم. سازماني در امريكا به نام بنياد مرزهاي الكترونيكي www.eff.org راهنماي ساده‌اي را براي وبلاگنويسان تهيه كرده است كه در آن تذكرهاي لازم را به آنها داده است و قوانين را نيز برايشان تشريح كرده است. وبلاگنويسان امريكايي پيش از اينكه به وبلاگنويسي روي بياورند و پيش از پست كردن و منتشر ساختن اولين نوشته‌ي خود اين جزوه را دريافت مي‌كنند و در آن از حق و حقوق خود مطلع مي‌شوند. اين جزوه تهيه شده است نه براي اينكه به مردم مشاوره‌ي حقوقي بدهد. مشاوره‌ خواستني است و مشاوره‌ي حقوقي كار وكلا است. ما نيز در ايران نيازمند چنين جزوه‌هايي براي وبلاگنويسان ايراني هستيم و من در حالي اين را مي گويم كه امريكايي ها خودشان از چنين قوانيني و از چنين مقرارتي و چنين جزوه‌هايي استفاده مي‌كنند و سازمان خبرنگاران بدون مرز جزوه‌هايي به زبانهاي مختلف در اختيار قرار مي‌دهد كه چطور افراد مي‌توانند به صورت ناشناس خبرپراكني وبلاگي كنند! آنها از هر دو طرف اول آموزش مي‌دهند و ما ظاهرا از هر دو طرف اول مجازات مي‌كنيم و محدود! يك جاي كار ايراد دارد و من آن را متوجه نمي‌شوم. شما بگوييد كه چه فكر مي‌كنيد و كدام درست است.

نويسنده: تابان خواجه نصيري

نوشته شده توسط علیرضا شیرازی در 11:16 |  لینک ثابت   • 

1.       پرمحتوی باشید: سعی کنید وبلاگی پر محتوی از نظر لینک، مطلب، عکس و هر چیز دیگر داشته باشید. پر محتوی بودن به این دلیل می باشد که اگر شما مدتی وبلاگ خود را به روز نکردید، هربار که بیننده به وبلاگ شما می آید به نکته ای جدید برخورد کند و وبلاگ شما به روز جلوه کند.

 

2.       ارتباط مستقیم با وبلاگ نویسان دیگر: اکثر وبلاگ نویسان در قسمت بالای وبلاگ/سایت خود قسمتی دارند که مربوط به آدرس میل و وسائل ارتباطی با آنها می باشد. پس با آنها توسط خودتان، به صورت مستقیم ارتباط برقرار کنید. (فکر کنم در ایران بیشتر کامنت مرسوم باشه!)

 

3.       سمج باشید: سر همه ما شلوغ است، e-mail ها پشت سر هم در inbox انباشته و فراموش می شوند، شما مدام میل بزنید و یادآوری کنید تا مکالماتتان ادامه پیدا کند. اگر از شما سوال های سختی پرسیده شد از خودتان دفاع نکنید!